17 Şubat Dünya Kediler Günü

Açık konuşayım… Bugünün Dünya Kediler Günü olduğunu unutmuşum. Belki yoğunluktan, belki de gerçekten takvimle ilişkimi kaybettiğimden. Çünkü benim hayatımda o kadar çok “kediler günü” var ki, hangisini ayrı bir yere koyacağımı bazen şaşırıyorum.

Kanal D’den Ceren Hanım arayıp “Bugün Kediler Günü, hastanede bir röportaj yapalım istiyoruz” deyince fark ettim. İçimden gülümsedim. Demek ki takvim 17 Şubat’ı gösteriyor. Ama benim için zaten her gün aynı yerde başlıyor: bir kediyle.

Bugün benim için takvimdeki tek bir gün değil. Otuz yılı aşkın süredir hayatımın merkezinde kediler var. Ameliyat masasında, yoğun bakımda, sokakta, evde, dergide, projede… Nereye baksam bir kedi izi görüyorum. Ve şunu çok net biliyorum: Bir toplumun vicdan seviyesi, kedilere nasıl davrandığıyla ölçülür.

Kediler bize muhtaç gibi görünür ama aslında bizi terbiye eden onlardır. Sabretmeyi öğretirler. Sınır koymayı öğretirler. Koşulsuz sevginin sessiz halini öğretirler. Bir evde kedi varsa orada hayat vardır, denge vardır, hikaye vardır.

Bugün bir mama kabını doldurun. Bir su kabını sokağa koyun. Bir sokak kedisinin başını okşayın. Kendi kedinizle biraz daha uzun vakit geçirin, yanına oturun, sessizce varlığını hissedin.

Çünkü onların ömrü bizimkinden kısa ama hayatımıza bıraktıkları iz çok derin.

Ve şunu unutmayın…

Biz Kedicilere göre her gün Kediler Günü.

Dr.Tarkan Özçetin

17/02/2026